[EM]AJ-JA (3)วันเครียดๆของอัลคุง
posted on 29 Jul 2011 11:47 by ambrosiap3 in EMเอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
......................................................................................................................................
หลังจากวันนั้น ผมก็รอว่าเมื่อไรจะได้คุยกับคุณหมออีก
คราวก่อนที่คุณหมอบอกว่า ชอบกินสลัด ผมก็ออกไปซื้อของมาให้คุณหมอ
ผมเอาผักและสลัดไปวางไว้ให้คุณหมอ....แต่คุณหมอก็ไม่มา
รอแล้วก็ไม่มา........จนผ่านไป
วันถัดมาตอนบ่าย คุณหมอก็กลับมา
เจรอน-[เดินออกมาข้างนอกบ้าน ด้วยสภาพโทรมๆ ก่อนจะเห็นลังไม้ใหญ่ๆ] = = อะไรเนี่ย!! [ตกใจ]
อัล-*เดินออกมาจากมุมตึกเงียบๆ* หะ หายไปนานเลยนะครับ (ได้ข่าวว่ายังไม่ถึง 48 ชม.)
เจรอน-?? [ทำหน้าอึนๆ เเบบว่าใครนะอยู่ซักพัก] อ้อ อัล อืมๆ เจอเครสใหญ่นะ [ตาบรืยๆ]
อัล-*มองหน้า* เหนื่อยมากก็ไปนอนเถอะครับ *เศร้าคอตกกำลังจะเกินกลับ*
เจรอน-[มองเเบบอึนๆก่อนจะเรียก] อัล พวกนี้ของนายเหรอ??? [ชี้ไปทางกลองไม้ใหญ่ๆ] ....ขอบใจนะ [ยิ้มเบาๆ]
อัล-อ่อ ผักอะครับป่านนี้คงเน่าหมดแล้ว *หน้าเสีย* เอามาวางตั้งแต่เที่ยงเมื่อวาน ตอนนี้คงไม่รอดซักลังหรอก*เซ็ง*
เจรอน-งั้นเหรอ [เปิดกล่องดู ก่อนคิดในใจ ทำเป็นปุ๋ยหมักคงได้อยู่ เเต่น้ำสลัดเก็บได้อยู่]
อัล-*มองหน้า*//คิดในใจหมอจะพูดอะไรมากกว่านี้ไม่ได้เหรอไงเจ้าหมอหน้าตาย// ครับคิดว่าเอาไปทำปุ๋ยคงจะดีนะครับ *ถอนหายใจ*
เจรอน-[ลองชิมน้ำสลัด] อืม อร่อย ดี
อัล-ซื้อมาจากซุปเปอร์เมื่อวันก่อนครับ *ตอบความจริง*ไปซื้อกับคุณแม่
เจรอน-อืม [พยักหน้างึกๆ] เเล้วนั้นกำลังจะไปไหน?? ไหนๆก็ไหนๆเเล้ว น้ำสลัดพวกนี้มันเยอะ ฉันทานคนเดียวไม่ทัน เข้ามาทานอะไรก่อนไหม?
อัล-จะดีเหรอครับ คุณหมอจะทำให้ทานเหรอครับ *ตาเป็นประกาย*
เจรอน-อ่ะ อืม ยังไงก็อุตส่าเอามาให้ ถ้าปล่อยให้เสีย ก็น่เสียดายเเย่ เข้ามาซิ ตอนนี้ฉันเพิ่งว่าง
อัล-*ดีใจหูตั้งหางกระดิก* ครับๆ*เดินตามคุณหมอ*
เจรอน-[หยิบผักใส่จาน เเล้วใช้มีดสับๆๆๆๆลงไปเเบบไม่เเคร์อะไร เสร็จเเล้ว บีบน้ำสลัดลงไป] อ่ะ เชิญตามสบาย
อัล-*เฮือกมองตอนหมอเอามีดสับผักรับจานมา*ขอบคุณครับ*นึกถึงตอนหมอเอามีดอันนั้นสับคนเหงื่อตก*
อัล-ผมมีเรื่องจะถามครับ ได้ข่าวว่าคุณหมอชอบกล้ามๆนี่จริงหรือเปล่าครับ *ทำหน้าซื่อ* *เคี้ยวผักไป*
เจรอน-[สำลัก] เป้นผู้ชายก็ต้องชอบอยู่เเล้ว เเต่ถ้าถามในเชิงรักชอบผู้ชายกล้ามไหม เออ... ฉันเฉยๆนะ
อัล-จริงเหรอครับ *ไม่ได้ชอบกล้ามขนาดนั้น จดลงสมุดโน๊ต* คุณหมอมีลูกแล้วใช่มั้ยครับ อายุเท่าไรแล้วครับ *สนใจมาก*
คุณหมอเจรอนยังไม่ได้ตอบอะไรผม เค้าก็รีบออกไปข้างนอก บอกว่ามีเคสด่วน...
หลังจากนั้น ประมาณ 5 ชั่วโมงผมก็มานั่งรอคุณหมอที่ หน้าคลีนิคอีก
ผมได้พบกับคุณ รุยฟา
อัล-//หายไปนานมาก// *สงสัยเคสด่วนสินะ**นั่งรอ*
รุยฟา-(เดินมาแถวคลินิคคุณหมอ) หืม คุณมาทำอะไรหน้าคลินิคคุณหมอครับเนี่ย ^ ^
อัล-อ่อ เอ่อ อ่า *พูดไม่ออก* มารอตรวจครับ *โกหกหน้าด้านๆ*
รุยฟา-คุณหมอไม่อยู่หรอกครับมารอแบบนี้เสียเวลาเปล่าๆน่ะครับ ^ ^
อัล-จริงเหรอครับ *หน้าเสีย* แย่จังตอนออกไปเมื่อ 5 ชม.ก่อนก็ออกไปเลยไม่ได้บอกอะไร *ซีด*
รุยฟา-คุณหมอเค้าก็งี้ล่ะครับ ^ ^
อัล-แย่จังนะครับ *ทำหน้าเซ็ง* แล้วคุณเอ่อ ... ผมอัลเบอร์โต้นะครับเรียกอัลเฉยๆก็ได้ *ยิ้ม*
รุยฟา-เราเคยเจอกันมาก่อนแล้วครับ
อัล-อ่อ จำได้แล้วทาโกยากิหรือเปล่าครับ เมือ่สองวันก่อน
รุยฟา-อืม น่าจะใช่น่ะครับ ^ ^
อัล-เดินมาแถวนี้คุณก็มาหาหมอเหมือนกันเหรอครับ
คุณรุยฟาไม่ตอบอะไรแล้วก้เดินหายไป แต่ผมก็ยังคงนั่งรออยู่ตรงนั้น
......
ขณะผมเดินกลับบ้านผมก็เจอคุณรีดัสพอดี
คุณรีดัสบอกผมเองว่า เค้าเป็นคนจุดธูปเรียกคุณหมอมา
ผมเชื่อคุณรีดัสสนิทใจเลย ผมจึงหวังว่า พระเจ้าคงจะไม่ทรงลงโทษผมที่ผมใช้วิธีคุณไสย์แบบนั้น
กับพระองค์
ผใชวนคุณแม่มาจุดธูป คุณแม่จึงแนะนำให้เอาของเซ่นมาวางด้วย
คุณแม่บอกว่า ของเซ่นนี่สำหรับคุณหมอ ผมคิดว่าของเซ่นขาดอนามัยแบบนี้คุณหมอจะทานเหรอ=w=;;
ผมยังคงวนเวียบมาที่หน้าคลีนิคทุกวัน
คิดถึงคุณหมอทุกวัน
รอวันที่จะได้เจอคุณหมอ.....
ยิ่งเวลาผ่านไป ผมก็ยิ่งความหวังลิบหลี่
.
.
.
.
.
.
จนวันนั้น เป็นวันที่ ห้าพอดี คืนนั้น ผมได้รับจดหมาย
ในข้อความบอกผมว่า
ก็ไม่รู้ว่าผมจะใช่คนที่คุณหมอชอบหรือเปล่า
บอกผมว่า อย่าเพิ่งตั้งความหวังอะไรมาก
อยากแค่ให้คุยกันสนุกๆก็พอ....
.
.
ผมอ่านจดหมาย
สิ่งที่คิดตอนแรกเลยคือ ลาออกจากแกงค์ดีมั้ย
ผมไปนอนร้องไห้
.
ผมกล่าวโทษพระผู้เป็นเจ้าที่ทำให้ผมเจ็บปวด
กล่าวโทษพระองค์ทั้งๆที่พระองค์ไม่เคยทำอะไรผิดเลย มีเพียงแต่ผมคนเดียวที่สวดมนต์ขอร้อง
ผมทำสิ่งน้อยนิดให้พระองค์ แต่เมื่อผิดหวังผมกลับโทษพระองค์ว่าทรงเป็นคนผิด...........
.
.
.
ยิ่งกว่าเสียใจ
มันบอกออกมาไม่ได้ จะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก
ทั้งที่ผมชอบคุณหมอขนาดนั้น
ทำไมเค้าไม่เก็นความพยายามของผมเหรอ
.
.
จริงๆแล้วเค้าคงมองไม่เห็นหรอก
เพราะผมเองเป็นคนทุ่มเทอยู่ฝ่ายเดียว
ผมอดทนรอ อยากคุยด้วยทั้งๆที่รู้ว่าเค้าไม่สนใจ
.
..
ผมพยายามหาทาง วิธีเพื่อที่จะได้คุยกับเค้า
.
.
.
ผมยอมทรมานเพียงเพื่อได้คุยกับคนที่ พูดแต่ถ้อยคำเย็นชา
มันน่าปวดใจจริงๆด้วย
ทำไมผมถึงต้องมาทำอะไรแบบนี้
ผมรู้สึกขยะแยงความโง่ของตัวเอง
ที่ไปตกหลุมรักคน คนนึงง่ายๆ
ทำไมกัน
ผมผิดด้วยเหรอ ผิดด้วยเหรอที่ชอบคนคนนั้นไปแบบไม่มีเหตุผล
ผิดด้วยเหรอที่ ที่อยากแค่เห็นหน้าคนคนนั้น
.
.
.
.
อาจจะผิดจริง ผิดที่ทำให้เค้าคนนั้นลำบากใจ
ผมคงผิดมากที่ทำให้เค้ารำคาญ
.
.
.
ผมไม่เคยกล่าวโทษคนที่ผมชอบเลย เพราะผมรู้ว่าเค้าไม่ผิด
เค้าไม่ใช่คนผิดแน่นอน เค้าไม่เคยทำอะไรที่ไม่ดีกับผม
.
.
.
.
จากจุดนี้ ผมเลยพยายามตัดใจ....
ผมพยายามทำตัวเลว
ไปลวนลามชาวบ้าน
ไปพูดไม่ดีกับคุณแม่ ทำให้คุณแม่เสียใจ เสียความรู้สึก
ทำไปก็ปวดใจ เพราะคุณแม่รักผมมาก ไม่ทิ้งผมไป
ตอนนี้ผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะเป็นคนดีหรือไม่ดีดี
ไม่ว่าเลวหรือดี มันก็ไม่ใช่ผม
.
.
ผมเอาแต่คิดถึงคนนั้น ทำไมกัน
.
.
ผมไม่ต้องหัดปากร้าย ไม่ต้องหัดเป็นคนไม่ดีอยู่แล้วเพราะเป็นโดยสันดาร
มันจะใช่ผมจริงๆเหรอ...
ใครก็ได้บอกทีสิ......
บอกผมทีใครซักคน..............
.....โปรดติดตามตอนต่อไป....................................................
Tags: bl, em, embl, emita0 Comments
