有里湊

มันเกิดจากการโรเมื่อคืนค่ะ คือเรื่องมีอยู่ว่า อัลรู้สึกเสียใจ

 

ที่เจรอนยังคงคิดถึงภรรยาเก่าที่ตายไปแล้ว

 

แล้วก็ยังเสียใจเรื่องที่บอกชอบสีดำ แต่กลับเป็นว่า ชุดสีดำที่ใส่อยู่คือชุดไว้ทุกข์

 

แถมตอนก่อนโน้น ที่อัลถามว่าชอบสีอะไรตอนจะถักเสื้อให้ เจรอนก็บอกสีดำ

แล้วอัลก็ตั้งใจทำให้ อัลเลยเสียใจมากๆ

 

เพราะอัลเองไม่ชอบคนโกหก

อัลเลยทุกข์ใจ ออกไปกินเหล่ากับเพื่อนๆ แต่ด้วยว่า ตัวเองกินเหล้าไม่เคยเมา เลยไม่รู้ลิมิตตัวเอง

ว่าร่างกายจะรับแอลกอฮอล์ได้มากน้อยเท่าไร ก็เลยกิน เตกีล่า (เหล้าหมักจากกระบอกเพชรของเม็กซิกัน เพียวๆไปสองขวด)...กับบาคาดี้ 151 (เหล้ารัมย์ หัวเชื้อทำค๊อกเทลล์ 75.5 ดีกรีไปอีกค่อนขวด) พอเจรอนมาหา ก็ยังไม่รู้ตัวว่าตัวเองกำลังจะแย่ เพราะแค่รู้สึกปวดหัวมึนๆหัวเท่านั้น เรื่องราวก็เป็นเช่นนี้

 

เจรอน-[เงยหน้ามองนาฬิกา ก่อนจะหยิบมือถือโทรหาอีกฝ่าย]//เป็นไงบ้างนะ..คิดถึงแปลกๆ...เมื่อวานคุณราฟาเอโล่จะพูดอะไรับอัลบ้างไหมนะ//[คิดเรื่อยเปื่อย]

อัล-*นอนนิ่งบนเตียงใจชุดเดิม พร้อมกับอาการปวดหัวตุบๆ สลึมสลือมาด้วยหน้าอึนๆ ก่อนจะนอนลงไปต่อ*

เจรอน- [โทรหาแล้วก็ วางสายไป]

อัล- *สลึมสลือควานหาโทรศัพท์ไม่ได้มองหน้าจอ กดรับแต่พบว่าวางสายไปแล้ว*...ใครกัน......*เซ็งก่อนจะนอนต่ออย่างมึนๆ*

เจรอน- ......ไปเซอไพรค์ดีกว่า~ [สวมเสื้อโค้ด ก่อนจะเดินออกไป ระหว่างทางก็เเวะซื้ออาหารไปหาอีกฝ่าย]ลืมไปเลย จะกลับมาจากโรงพยาบาลหรือยังนะ...เอาเถอะ [ถือพิซซ่าถาดเมื่อวาน กับคาโบลาน่าอีกเซ็ตหนึ่ง เดินขึ้นคอนโดไป ก่อนจะเคาะประตู] ก็อกๆ*

อัล- *เดินแบบเมาๆมึนๆ หัวยุ่งๆ ตาบวมๆ มาเปิดประตูก่อนจะทำหน้าตกใจเล็กน้อยที่เห็นหน้าอีกคน*...= = หวัดดีครับ......*หลบตา*

เจรอน-อึย = = .........[มอง] ทำไม สภาพเป็นเเบบนี้ กลิ่นเหล้าหึ่งเลย = = เมื่อวานนายหายไปเยี่ยมคุณพ่อที่โรงพยาบาลหรือเปล่า [สงสัย]

อัล-คุณราฟา กลับบ้านไปแล้วครับ...*เลี่ยงตอบเรื่องสภาพตัวเองแล้วหลบตาก่อนจะพาตัวเองเดินไปห้องน้ำ*

เจรอน-นายทะเลาะกับเค้าเหรอ? ถึงได้ไปดื่มซะ...เมาขนาดนี้ ...[มองก่อนจะวางของเเต่เดินตาม] ปกตินายดื่มขนาดไหนก็ไม่เมา นี้คงเยอะมาก... [รั้ง กอดอีกฝ่ายเอาไว้ ก่อนจะปลอบ].......ไม่เป็นไรนะ.....

อัล-ก็ไม่ได้เป็น.......*พูดโกหกไปแต่ในใจรู้สึกเจ็บแปล๊บ*..//ความเจ็บมาอีกแล้ว เอาน่าเดี๋ยวก็ชิน//

เจรอน- [ถอนหายใจเบาๆด้วยใบหน้าเฉยๆ เเต่ก็ห่วงอยู่ลึกๆ] ดีเเล้ว [ยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยมือออก ให้อีกฝ่ายไปชำระกาย] ฉันเอาอาหารมาด้วย

อัล-อืม....ขอบคุณ.....*ตอบเสียงเรียบๆ ก่อนจะเดินเซๆ ไปห้องอาบน้ำ...หยิบผ้าขนหนูแล้วก็เข้าห้องน้ำไป*

เจรอน- [จัดวางอาหารอยู่ข้างนอก เสร็จเเล้วก็เดินไปจัดเตียงนอน] ...สกปรกเเฮะ [รื้อออกมา ก่อนจะใส่เครื่องซักผ้าไป]

อัล- *เดินออกมาจากห้องอาบน้ำก่อนจะเดินไปใส่เสื้อแขนยาวสีฟ้าหม่นและกางเกงนอนขายาวสีเฟ้าเดียวกันแต่อ่อนกว่า เดินออกมาด้วยหน้าอึนๆ*

เจรอน- [ชูนิ้วขึ้นมา สามนิ้ว] อัล...........กี่นิ้ว = =

อัล-อืม = = 011.....*ตอบแบบเคยชิน ในเลขฐานสอง*

เจรอน- = A = * ........[เพิ่งนึกได้ ว่าอีกคนชอบตอบคำถามเชิงลึก] เอาตามที่เห็นซิอัล

อัล- เอิ่ม 3 *ตอบไปแบบหน้าอึนก่อนจะมองไปที่เสื้อของอีกคนแล้วก้เดินเลี่ยงไปที่โซฟาเพื่อหาที่นั่ง*

เจรอน- [ยิ้ม] ง่ายๆเเค่นั้นเอง....ไม่เห็นต้องคิดอะไรมาก....ของที่เห็น....มันก็ต้องชัดเจนอยู่เเล้ว... [เดินตามพร้อมชามอาหาร]

อัล-อืม....คงงั้น...*ล้มตัวลงนอนไปบนโซฟาแล้วนอนแบบหน้าป่วยๆ และซีดๆ..เมาๆ*

เจรอน- [มองหน้าอีกฝ่าย]....นายดูเเย่นะ![รับรุดวางชามลง ก่อนจะเช็ดอาการอีกฝ่าย] เมื่อคิน ดื่มอะไรไปบ้าง? [เริ่มวินิฉัย]

อัล-เตกีล่า กับ บาคาดี นิดหน่อย..*ตอบไปทั้งๆที่หลับตาอยู่* นิดหน่อยจริงๆ = = เตกีล่า 15 แก้วกับ บาคาดี้ 151 เกือบหมดขวด

เจรอน- [มองหน้าอีกฝ่ายทันทีที่ได้ยิน] นายคิดจะฆ่าตัวตายหรือไง! อัลเบอร์โต้....[อุ้มอีกฝ่าย พาดขึ้นไหล่] ฉันจะพาไปล้างท้อง

อัล-เอ๋...ทำไมต้องล้าง *หมดแรงตจ่อต้านอีกคนที่ยกตวัเองพาดบ่าแต่ก็ถามไป*....กินไปนิดเดียวจริงๆ..*ยังคงโกหกต่อไปแบบเมาๆ*

เจรอน- //ดื่มเข้าไปเกิน 3-4 ชั่วโมงเเล้ว เเถมเป็น liquid poison จะทำ gastric lavage คงไม่ทันเเล้ว..ให้ตายซิ!// [โมโหเพราะเป็นห่วงมาก]

อัล- *ทิ้งตัวลงไปแล้วก็เงียบไป หลับตา และหน้าก็ยังคงซีดลงไปเรื่อยๆ*

เจรอน- [อุ้มอัลลงมา ก่อนจะนั่งเเท็กซี่ พากลับมาที่คลินิกของตน จับวางนอนลงบนเตียง พร้อมเดินออกไปหาอุปกรณ์มาล้างพิษอย่างแทบหมดหนทาง]

อัล- *นอนนิ่งพร้อมหายใจแผ่วๆ หลับตานิ่ง พร้อมทั้งใบหน้าที่เริ่มหมดสีเลือดไปเรื่อยๆ หายใจแบบหมดแรง*

เจรอน-[รีบครุ่นคิดหาวิธีอย่างรวดเร็ว]//อาเจียนกับล้างท้องไม่ได้ช่วยอะไรเเล้ว ...ต้องทำ dialysis// [รีบหยิบอุปกรณ์ทั้งหมดมา ก่อนจะเสียบเข็มเข้าไป ให้น้ำยา Exchange เหมือนน้ำเกลือที่ผ่านกระเเสเลือด เเต่เปลี่ยนมาผ่านช่วงท้องเเทน เพื่อล้างสารพิษที่ก่อตัวออก เมื่อจัดการให้ยาเสร็จ ตอนนี้ได้เพียงเเค่นั่งข้างๆ ภาวนาไม่ให้อีกฝ่ายเ็ป็นอะไรพร้อมจิตใจที่สั่นคลอ] อัล... [กำมืออีกฝ่ายเอาเเน่น เเละลูบเบาๆ เเม้ยาจะช่วยได้ เเต่กำลังใจก็สำคัญเช่นกัน] [มองยาที่ค่อยๆไหลเข้าไป สลับกับใบหน้าอีกฝ่าย อย่างเป็นห่วง เเม้สีหน้าอีกฝ่ายจะดีขึ้นมาบ้างเเล้วก็ตาม]

อัล- *ขยับตัวนิดหน่อย มือควานหาบางสิ่งเพื่อยึดเหนี่ยว ลมหายใจยังรวยริน*

เจรอน- [ควัามืออีกฝ่ายเอาไว้ ก่อนนำมากุมเอาไว้ไม่ห่าง พร้อมประทับริมฝีปากร้อนลงไปเบาๆ]

เจรอน: [ฝ่ามือที่กุมเอาไว้ สั่นคลอทุกครั้ง ที่เผลอคิดว่า ต้องสูญเสียอีกฝ่ายไป อดีตความเจ็บปวดวิ่งเเล่นย้อนคืนมา เหมือนมีคนเอาโลหะปลายเเหลมร้อนจัด มาจี้กรีดซ้ำณ.เเผลเก่า  เจ็บปวด ทรมาณเสียจนเเทบไม่อยากหายใจ] อัล.... นายต้องไม่เป็นอะไร.... อัลได้ยินไหม.... นายต้องไม่เป็นอะไร...ถะ ถ้า..[น้ำตาไหลออกมาอย่างง่ายดาย เพียงเพราะความคิดเเง่ลบ] ถ้านายตาย... ฉันคงทนไม่ได้.....[เสียงเอยเเหบพร่า ก่อนจะตามมาพร้อมเสียงสะอื้นขข้างๆเตียง เจรอนกุมมืออีกฝ่ายเอาไว้ ้มใบหน้าลง ก่อนจะปล่อยความน้ำตาของความเจ็บปวดที่ทวีความเศร้าในเเผลใจ]

อัล: *ร่างที่นอนนิ่งอยู่ ยังไม่ไหวติง มือที่ถูกดึงไปกอบกุมเอาไว้ไร้เรี่ยวแรงและถูกปล่อยน้ำหนักลงไป ก่อนลมหายใจที่รวยรินจะขาดหายไปเฉยๆ น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาที่ปิดสนิท แต่ไร้ซึ่งการโต้ตอบจากร่างที่นอนบนเตียง หัวใจที่เต้นอยู่ก็หยุดลงไป พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกจากอีกคน*

 เจรอน: อัล....[ดวงตาสีเเดงเบิกกว้างขึ้นมาทันที เมื่อเห็นใบหน้าอีกฝ่าย ลุกยืนทันทีจนเก้าอี้ล้มลงไป ก่อนรีบรุด วิ่งไปห้องยาข้างๆ หยิบคว้ายา Epinephrine ใช้กระตุ้นหัวใจในผู้ป่วยที่หัวใจหยุดเต้นเนื่องจากสาเหตุต่างๆ พร้อมเรื่องช็อตหัวใจหากจำเป็นจริงๆ  เเม้ประสบการณ์ในการรทำเเบบนี้ จะมีมาเป็นร้อยเป็นพันครั้ง เพียงเเค่รอบนี้เท่านั้น ที่รู้สึกหวาดกลัวต่อการสูญเสียอย่างหนักเเละรุนเเรง  เจรอนรีบฉีด Epi เข้าไป กลางอก ก่อนจะขึ้นค่อมร่างอีกฝ่าย เเละส่งแรงลงไปกระแทกหัวใจ ทำให้มีการไหลเวียนโลหิตได้บ้างและสามารถไปรับออกซิเจนที่ปอด พร้อมเป่าลมทางปากเพื่อให้ อากาศเข้าสู่ปอด เป็นจังหวะ 12345....... กดให้แรงความเร็ว 80-100 ครั้งต่อนาที โดยกดหน้าอก 30 ครั้งและให้เป่าปาก 2 ครั้งทันน้ำตาที่ไหลไม่หยุด เค้าเหมือนกำลังจะคลุ้มคลั่ง ] เต้นซิ  เต้น.... ฮืออ  อัลล  หายใจซิ  อัล!!!

 อัล: *ร่างที่หยุดหายใจกับกระตุก หัวใจกลับเต้นขึ้นมาอีกครั้ง จากเต้นเบาๆ ค่อยเต้นแรงขึ้นจนจังหวะเกือบเป็นปกติ การหายใจเริ่มหายใจได้เองจนเริ่มกลับมาหายใจอีกครั้ง มือค่อยๆขยับและยกขึ้นมาเพื่อควานหาบางสิ่งเพื่อไขว่คว้าเอาไว้ เค้าไม่ได้อยากจากโลกนี้ไป เค้ายังมีคนสำคัญอยู่ ร่างทีหมดลมหายใจจึงพยายามมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้งเพื่อ กลับมาดูแลสิ่งสำคัญที่สุด ความตามไม่อาจพรากเค้าไปได้ ร่างที่นอนบนเตียงพยายามลืมตาขึ้นมา น้ำตาไหลรินออกมาเอง พยายามจะเปล่งเสียงออกมา แต่ก็ไม่มี เพียงแต่ขยับปากเพื่อจะร้องเรียกอีกคนเอาไว้*....เจรอน...*เสียงที่อยากจะเปล่งออกมาแต่ก็ไม่มี เสียงใดหลุดออกมา*

 เจรอน: [มือที่ปั๊มเเรงอยู่  หยุดลง เมื่อมองใบหน้าที่กลับมามีสีหน้าอีกคร่า  ริมฝีปากที่ขยับอย่างเเผ่วเบา ไม่ต้องมีเสียงใดๆ เค้าก็รับรู้ว่าเอยถึงตัวเค้า......]  .....อัล.......[เรียกอีกฝ่ายเสียงเเหบเเห้ง ทั้งกุมเสื้ออีกฝ่ายเอาไว้ทันที ก้มใบหน้าลงไปกลางอก  ก่อนจะร้องไห้หล่อยโฮออกมา พร้อมใจที่ผ่องออกอย่างโล่งอก]

 อัล: *ยิ้มมุมปากออกมาอย่างหมดแรง พยายามเปล่งเสียงออกมาเบาๆเพื่อเรียกอีกคนอีก*...เจรอน ขอโทษ....*เสียงแผ่วเบาที่สุดที่เปล่งออกมาก่อนจะหลับลงไป*

 เจรอน: [รีบลงมาจากเตียง ก่อนจะปรับการให้น้ำยาสารพิษที่ช่องท้องลดลง เเละให้น้ำเกลือที่ช่วงเเขนเพิ่มเติม วิ่งไปหยิบผ้าชุบน้ำอุ่น ก่อนจะเช็ดใบหน้าเเละเนื้อทั่วอีกฝ่ายเอาไว้ เพิ่งรักษาอุณหภูมิ จากการเสียไปเมื่อครู่   เจรอนมองเวลา ก่อนจะพบว่า อัลเสียชีวิตไป 21 นาที ถือว่าเป็นเวลาที่นานมาก เเละเกือบหมดหวัง  ร่างสูงรีบรุดดูเเลอีกฝ่ายทั้งคืนอย่างไม่หยุดพัก]

อัล: *เวลาผ่านไปจนเกือบตีห้าของอีกวัน อัลค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา สมองยังคงงงงวย สายตามองไปรอบๆ ก่อนจะเห็นว่าไม่ใช่บ้านตัวเอง เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น เค้าครุ่นคิดก็จะจำความได้ *//เจรอนมาหา เราไปอาบน้ำ แล้วก็เดินไปนอนโซฟา ก่อนจะถูกอุ้มขึ้น แล้วหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น จำได้ลางๆว่าเห็นแสงสว่าง เราก้าวเข้าไป แล้วเจอกับคุณตา คุณตาบอกว่าอะไรนะ อัล ยังไม่ถึงเวลาของหลาน กลับไปหาคนที่รักหลานก่อนเถอะ เมื่อถึงเวลาเมื่อไร ตาจะมารับหลานไปอยู่ด้วยเอง ตอนนั้นเราพยายามยื่นมือออกไปคว้าแขนคุณตาเอาไว้ แต่อยู่ๆโลกก็หมุน เราก็ได้ยินเสียงเจรอนเรียก เราก็เลยร้องเรียกไปบ้าง แล้วเราก็บอกอะไรไปนะ ขอโทษสินะ อาแย่จัง เราไม่น่าเลย ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนั้นเลย//

 เจรอน: [เดินกลับมา พร้อมยาเซ็ตใหม่ๆพร้อมน้ำเกลือ ก่อนจะเห็นอีกฝ่ายที่ลืมตา ฟื้นขึ้นมา  ........ ดีใจจนรีบวิ่งเข้ามาเเละวางอุปกรณ์ลงข้างๆ คิดคำพูดไม่ออก...ก่อนจะก้มลงกอดอีกฝ่ายเอาไว้เเน่น  ]

 อัล: *มองอีกคนที่เข้ามากอดแน่นด้วยสายตาที่เศร้านิดๆและรู้สึกผิดก่อนจะพูดออกไป*...ขอโทษ ที่ดื่มไม่คิด.......จนทำให้คุณลำบาก....*ยกมือขึ้นจับผมนุ่มของอีกคน*

 เจรอน: ลำบาก...[เงยตัวขึ้น ก่อนจะจับไหล่อีกฝ่ายเอาไว้ พร้อมพูด]....... คำนั้น  ยังเทียบไม่ได้เลย   มัน  .. มันยิ่งกว่าลำบากอีก!  รู้ไหม หัวใจฉันเเทบหยุดเต้นตามนาย  ทำไม  ทำไมนายต้องทำเเบบนี้ [กว่าไปพร้อมน้ำตาที่เหมือนไม่มีวันหยุดไหลเพราะอีกฝ่ายได้] นายเกลียดตัวเองมากเลยงั้นเหรอ! ...ฮึก ... ถ้ามีอะไร  คราวหลัง ...ฮือ...เอามีดมาเเทงฉันให้หายเกลียด ..ฮึก....ยังจะดีกว่า ทำร้ายตัวเองแบบนี้  !..ฮึก... [พยายามดุ เเต่ก็กลั้นความเจ็บปวดในใจ กับเหตุการณ์นี้ไม่ไหว] ...ฉันรักนาย ... รักมากก!!  ทำไมนายไม่คิดถึงฉันบ้าง  ...ว่าฉันจะอยู่ต่อไปได้ยังไง...บนโลกที่เเสนเศร้านี้! โดยไม่มีนายอยู่ข้างๆ!!....

อัล: ผมขอโทษที่เห็นแก่ตัว....ขอโทษจริงๆ.......ผมไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้ ผมแค่อยากหาที่ระบาย....ผมแค่รู้สึกกดดัน.......ฮือ.....*น้ำตาไหลออกมาก่อนจะเริ่มร้องไห้*...ผมแค่รู้สึกเจ็บปวดกับเรื่องบางอย่าง........ผมไม่กล้าพูดออกไป ผมกลัวคุณเสียใจ ทั้งๆที่ ฮือ...ฮือ...ผมเสียใจมาก......บางครั้งผมพูดไม่เป็นไร......แต่จริงๆ ผมเสียใจ แต่ผมไม่กล้าบอกคุณไป เพราะผมไม่อยากให่คุณเจ็บปวด...ฮือ....กับความเห็นแก่ตัวของผม ผมมันแย่สินะ...ผมขอโทษ ผมมันไม่ดีเอง..ขอโทษจริงๆ..ฮือ...*น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด แล้วสะอื้นไปด้วย*

เจรอน:  ช่างมันซิ! เลิกขอโทษฉันได้เเล้ว!! เเละเลิกรู้สึกผิดกับตัวเองเสียที..... หรือความรักที่ฉันมีให้นาย มันยังไม่มากพอ ที่จะยืนยันว่าฉันจะไม่จากนายหรือรักนายน้อยลงเเต่อย่างใด.......... .....ฉันเอง ก็มีเรื่องในใจ ที่ไม่มีวันรักษาได้...จำได้ไหม...เรื่องนั้นคือเรื่องที่ฉันเคยทำไม่ดีกับนาย...ฉันรู้สึก...มากกว่าคำว่าเเย่กับตัวเองอยู่ช่วงหนึ่ง รังเกียจตัวเองเอามากๆ เเม้เเต่ตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่  เพียงเเต่ฉันเก็บมันเอาไว้เงียบๆ เเม้มันไม่มีวันหายออกไปจากใจ เเต่สิ่งที่ช่วยฉันได้ คือความรักที่นายมอบให้กับฉัน  ความรักนั้นทำให้ความรู้สึกเกลียดตัวเองนั้นจางลงไป...... เเล้วนายยังคิดว่านายยังเป็นคนเห็นเเก่ตัวอยู่อีกเหรอ....[กอดอีกฝ่ายเอาไว้ทั้งน้ำตา] พอเถอะ  เลิกร้องไห้เถอะ  ฉันขอร้อง .... เลิกทำร้ายตัวเอง  จนทำให้ฉันเป็นห่วงเเละทุกข์เถอะ  ฮือ  ฉันขอ..ร้อง.... ฉันรักนายมาก   มากจนไม่รู้จะทำยังไงเเล้ว  ถ้าต้องสุญเสียนาย

 อัล: ฮือ.....ผมจะหยุดร้องไห้.......ผมจะเลิกทำร้ายตัวเอง...ฮือ......ความรักที่คุณให้ผมก็มากมายเหลือเกิน....ผมไม่เคยได้รับความรักจากใครมากขนาดนี้.....ผมรักคุณมากจนไม่รู้จะระบายออกมายังไง ผมก็ไม่อยากเสียคุณไปเหมือนกัน...ฮึก ฮือ...*พยายามกลั้นน้ำตาและเสียงสะอื้นจนหายใจหอบ*.....ผมรักคุณ ได้โปรดอย่าเกลียดตัวเองเลย ผมก็จะไม่เกลียดตัวเอง....ฮึก...ได้โปรด...*กอดอีกคนและกำเสื้อเอาไว้แน่น*...เมื่อกี๊ คุณตารู้จักคุณด้วยนะ....เค้าบอกให้กลับมาหาคุณ...คุณตาบอกว่า ให้กลับมาหาคนที่รักผม....ขนาดคุณตาเอง ยังรู้เลยว่าคุณ รักผม ทำไมผมจะไม่รู้ว่าคุณรักผมมาก......*พูดปลอบโยนอีกคนและพยายามกลั้นน้ำตาไปด้วย*...คุณก็อย่าร้องสิ หยุดร้องเถอะนะ.....

เจรอน: [พยายามพูดต่อ เเต่หวาดกลัวว่าคำพูดนั้นอาจสร้างความเจ็บปวดต่อ...ร่างกายสั่นเทาไปทั่วร่าง กอดอีกฝ่ายอย่างไรก็ไม่เพียงพอเเสดงให้เห็นว่าเค้ารักอีกฝ่ายมากเพียงใด โน้มใบหน้าเข้าหา ก่อนประทับริมฝีปากร้อนหาอีกฝ่ายเบาๆ ..."ขอบคุณสำหรับความอบอุ่นที่มีให้คนเย็นชา..." เเทรกดุนปลายลิ้นเข้าหาอย่างเเช่มช้า... ."ขอบคุณทุกๆวันที่อยู่เคยข้างกัน" ตวัดกวาดปลายลิ้นภาพในช่องปากนิ่มอย่างถนุถนอม .."ขอบคุณ....สำหรับความรักที่มีให้อย่างไม่มีวันลดลง" .... มอบจูบ ที่เเทนคำพูดทั้งหมดลงไป พยายามสื่อให้อีกฝ่ายเข้าใจอย่างหมดหัวใจดวงนี้... "ฉันรักนายเหลือเกิน  รักมากจนไม่เหลือให้ใครได้   อัลเบอร์โต้...."]

 อัล: *รับจูบสัมผัสที่ส่งผ่านความรู้สึกออกมาแม้ได้ได้ถ่ายทอดมาเป็นคัวพูดแค่ก็เข้าใจ กอดรั้งร่างของอีกคนเอาไว้แน่นและประทับจูบอยู่เนิ่นนานเหมือนจะไม่อยากละจูบออกไปก่อนจะถอนริมฝีปากออกแล้วยิ้มบางๆให้อีกคนทั้งๆที่ใบหน้ามีคราบน้ำตา*ผมรักคุณ เจรอน....รักของผมไม่อาจจะมอบให้ใครได้อีก คุณจะเป็นรักเดียว และรักสุดท้ายของผม ......แม้มีใครต้องลาจากกันไป ผมก็จะไม่มอบรักให้ใครอีกแล้ว หัวใจและร่างกายผม รวมทั้งวิญญาณและชีวิตนี้ ผมมอบให้คุณเพียงคนเดียวเท่านั้น เจรอน ที่รักของผม....

 เจรอน: [หน้าเเดงฉาน กับคำบอกรักที่ไม่ว่าจะรับฟังกี่ครั้ง  หัวใจก็ไม่เคยหยุดเต้นเเรงเสียที ได้เเต่พยักหน้ารับอายอย่างสุขใจ เค้าเองก็ไม่เคยคิด...จะมอบหัวใจดวงนี้ที่ถูกตีตราชื่อของอีกฝ่ายไปทั่วดวงให้ใครอีกเเล้วเช่นกัน] ฉัน...ก็รักนาย..... [ยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะ จูบลงไปเบาๆอีกคร่า พร้อมมือที่กะชับกันเเนบเเน่นยิ่งขึ้น ละจูบออกมา ใบหน้าคมอยู่อยู่ใกล้ๆ] ....... นายควรพักผ่อน....

อัล: อืม......*มองหน้าอีกคนก่อนจะยิ้มแล้วหลับตาลงไปตามที่อีกคนบอก ด้วยใบหน้าที่มีความสุขถึงแม้ในใจจะคิด แต่ก็เข้าใจอีกคนมากขึ้นว่า เจรอนรักเค้ามากเพียงใด เค้าไม่ควรที่จะติดใจเรื่องในอดีตของอีกคนอีก แม้จะเจ็บปวด แต่มันก็ไม่มีประโยขน์อะไร ในเมื่อ ชีวิตยังต้องอยู่กับปัจจุบัน เค้าจะพยายามลืมเรื่องที่ทำให้ขุ่นใจไป ค่อยๆลืมไป ซักวันเวลาจะค่อยๆทำให้ เค้าไม่คิดอีก เค้าจะรอวันนั้น*

 เจรอน: [มองอีกคนที่หลับไป อย่างโล่งใจ เปลี่ยนยาเซ็ตใหม่เข้าไป  ในใจเค้าอยากนอนกอดอีกฝ่ายเอาไว้ เเต่กลัวสายน้ำเกลือ กับสายน้ำยาล้างพิษจะหลุดออก เลยตัดใจลากเก้าอี้มาข้างๆเตียง นั่งลง ก่อนจะฝุบใบหน้าลงข้างๆอีกฝ่ายเเละจับมือเอาไว้เเน่น ราวกลับกลัวอีกฝ่ายจะหายไป  ......ดวามเหนื่อยอ่อนอ่อนๆ ค่อยๆเข้ามา] ..... ราตรีสวัสดิ์ อัลเบอร์โต้......ฉันรักนาย...ที่รักยิ่งของฉัน.......[เอยเสร็จจึงค่อยๆพริ้มหลับไป]

 

................................................................................................................

จากการฟื้นจากความตายครั้งนี้ ผปค.ของอัลเลยปรับลุคใหม่ให้อัล ไปด้วยเลย (ผผปค.เบื่อกิ๊ฟแล้ว กร๊ากกก)

อยากดูรูปใหญ่ๆก็จิ้มนะคะ ฮ่าๆๆ

โอเค ถือเป็นการอัพหลังจากงานเกือบเสร็จหมดแล้ว กร๊ากกก รอส่งเล่มกับขึ้นทะเบียนบัณฑิตก็จบซักทีชิวิตนักศึกษา ปอโท