หลังจากวันนั้น ที่คุณหมอบอกผมว่าให้เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน วันถัดมา ผมก็ชวนคุณแม่มาคลีนิค
เห็นคุณหมอทำหน้าตาแปลกๆผมเลยคิดว่าเพราะผมไปคุยกับคุณเดรโก ผมเลยอธิบายให้คุณหมอฟัง
อัล: คุณหมอ ผมไม่ได้ตั้งใจ เพียงแต่ เอิ่มๆ ผมเห็นคุณพอตเตอร์ไม่มาผมเลยไปคุยเป็นเพื่อนเค้าเท่านั้นเองครับ *เฮือก*
อัล: ให้คุณแม่เป็นพยานสิครับ *ส่งสายตาให้คุณแม่ว่าบอกความจริงไปสิ*
Hal Butlers: *ด้อมๆมองๆอยู่หน้าคลีนิค* ...ยังไม่เคยเข้าไปเลยแฮะ.. ..ได้ข่าวว่า คุณหมอประจับคลินิคโหดมาก..*คิดหนัก*
Hal Butlers: ฮะ? *โดนพาดพิงแบบไม่ทันตั้งตัว* ...เอิ่ม... /นึก../
เจรอน: ก็ไม่ได้ว่าอะไรนิครับ [ยิ้มเเบบมีเส้นเลือดขึ้นหน่อยๆ] //ทำไม ต้องหงุดหงิดนะเรา//
Hal Butlers: โอ๊ะ.. /คิด- ข้าสัมผัาได้ถึงซัมติง/
อัล: *เอามือกุมหัว*วันหลังผมจะให้ ผปค.ส่งโหย่วชี่ไปลวนลามแทนครับ(ยังจะไม่เลิกเพียงแต่จะส่งลูกอีกคนไปลวนลามแทน)
อัล: เป็นมาเฟียโดนฟัดมาครับ
อัล: *กระซิบกับคุณแม่*พวกมาเฟียที่มาอะมีแต่หน้าโหดๆทั้งนั้น ยังกล้าที่จะไม่จ่ายเงินคุณหมออีก*ซีด* เค้าคงไม่กลัวโดนฆ่าแน่ๆ*พืมพำเบาๆ*
Hal Butlers: ...อย่าว่าแต่ไม่จ่ายเงินคุณหมอเลยครับ.. /เหงื่อตก/ ...แค่ผมเห็นหน้าคุณหมอ.. /ถอยมาอยู่ข้างหลังอัล/ ...ผมก็ไม่ค่อยมาเหยียบที่นี่แล้ว ../แอบเหล่มอง/
Hal Butlers: /แอบเหล่หมอ/
เจรอน: = =* ถ้าไม่ชอบหน้าผมขนาดนั้น ก็ไปหาหมอคนอื่นซิครับ มีออกเยอะเเยะ
อัล: *กระซิบกับคุณแม่เบากว่าเมื่อกี๊*ก็หน้าโหดขนาดนี้อะครับ พวกนั้นช่างมีความกล้าไม่กลัวตายเลย *หันไปเหลือบมองคุณหมอนิดๆ*
อัล: ก็คุณหมอพิเศษกว่าคนอื่นนี่ครับ *ทำหน้าจริงจัง*
Hal Butlers: ...------ =[]= /ช๊อคในความตรงของอัล/
อัล: เอ๋ทำไมคุณแม่ทำหน้าแบบนั้นครับ *มองคุณแม่ทำหน้า* =A=;; ผมผิดอะไร
เจรอน: ......... [หลบสายตาหน่อยๆ] พะ พิเศษอะไรกัน
Hal Butlers: /คิด- มีซัมติงจริงๆด้วย.../
อัล: *ทำตาใสซื่อ* ก็ นะเอิ่ม เจิดจ้าไงครับ เจิดจ้าเวลาเย็บแผลและมือเปื้อนเลือด *มองหน้าคุณหมอ*
Hal Butlers: /รู้สึกเหมือนเป็นกขค/ ....ขอไปวัดส่วนสูงหน่อยนะครับ /เดินออกไปนอกห้องที่คุยกัน แล้วไปเช็คส่วนสูง/
เจรอน: [มองหน้าคนตรงหน้า สบตากับตาสีฟ้าสวย] ....................โรคจิต [ก่อนจะตัดบทด้วยคำพูด]
อัล: =A=;; ทำไมพูดแบบนั้นอ่าครับ ผมไม่ได้โรคจิตนะ ผมเคยไปมองหมออัลตอนเย็บแผลก็ไม่เจิดจ้าเท่าเวลามองคุณหมอเจรอนเย็บแผลเลย *ทำหน้าติ๋มๆ*
อัล: ทั้งๆที่เป็นหมอเหมือนกันแท้ๆ =3=!!
เจรอน: ก็เพราะ...........ฉันเก่งกว่าหมอนั้นนะซิ [ตอบเเบบเลี่ยงๆ]
Hal Butlers: /แอบส่องกลับเข้ามาดูสถานกาณ์ในห้อง/
อัล: เอ้อ คุณหมออัลเค้าใจดีมากๆ ผมเคยทำกับข้าวไปให้ลองด้วยครับ *หันไปมองหน้าคุณหมอแล้วเลิกคิ้ว*ช่วงนั้นคุณหมอไม่อยู่ครับ
เจรอน: [ร่างสูงกระตุกด้วยเเรงโกรธเเละสับสนเล็กน้อย ก่อนจะตีหน้าปกติ ] ก็ดีเเล้วนิ
Hal Butlers: แต่คุณอัล เขาพูดถึงคุณหมอ ตลอดเลยนะครับ /เป็นพรายกระซิบจากน้องห้อง/
อัล: คุณหมอเป็นอะไรหรือเปล่าครับ *ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆหน้าคุณหมอ* เมื่อกี๊เหมือนเห็นเส้นเลือดนิดๆ //โกรธอะไรหรือเปล่านะ//
อัล: (ไม่ได้รู้ตัวใดๆทัง้สิ้นและยังคงจะเล่าต่อ)
เจรอน: ห๊ะ? //พูดถึงเราไปทั่วเลยเหรอเนี่ย = =*// [หันมาเหมือนจะว่าอีกฝ่าย ก่อนจะผงะ!]
เจรอน: ใกล้ไปเเล้ว =A=* [เอามือผละอีกฝ่ายให้ถอยออก]
อัล: *ถอยออกเพราะโดนผลัก* คุณหมอผลักทำไมครับ ผมก็แค่สงสัย เห็นมั้ยว่าตอนนี้ไม่ได้ใส่แว่น ก็มองไม่เห็นไง คนอื่นเค้าไม่เคยผลักใสผมนะครับ *เสียงงอลเล็ก*
เจรอน: เเล้ววัดส่วนสูงมาเป็นไงบ้างฮารุ? สูงขึ้นบ้างไหม [พยายามเปลี่ยนเรื่อง]
Hal Butlers: /คอตก/ ไม่สูงขึ้นเลยครับ ..กำลังหาทางให้มันสูงขึ้นอยู่ /เงยหน้ามองคนตัวสูงทั้งหลาย/
เจรอน: อายุยังน้อย เดี่ยวก็สูงขึ้นอีกเเหละ [ลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ]
Hal Butlers: อ๊ะ..---/โดนลูบหัว/ ..ขอบคุณครับ /ยิ้มขำๆ/
อัล: *เส้นเลือดกระตุก* เหอะๆ *หัวเราะแกน**ส่งสายตาไปทางคุณหมอ หัวใจเต้นแรง*
เจรอน: หืม? หัวเราะเเปลกๆนะ = =? [ลูบอย่างเอ็นดูต่อ]
Hal Butlers: /มองหน้าอัลแล้วซีด/ ..--- /พูดไม่ออก/
Hal Butlers: >///< /โดนลูบหัวจนเริ่มเคลิ้ม/
อัล: //ทำอะไรไม่ได้เลย ควันออกหู//*กำมือแน่น* คุณหมออัลเค้าสุภาพมากเลยนะครับ *เล่าอีก*
อัล: ผมเคยขอเค้าเย็บแผลด้วย
เจรอน: เเล้วฉันไม่สุภาพ??
Hal Butlers: /เริ่มรับรู้ได้ถึงออร่าบางอย่างจากอัล/ ...--- /ยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก/
อัล: ก็คุณหมอ ขนาดผมสงสัยว่าเป็นอะไรเข้าไปดูใกล้ๆก็ยังผลักผมเลย *เริ่มเสียงแข็งนิดๆ* เฮอะ...... *พูดอะไรไม่ออก*
เจรอน: เเล้วถ้าฉันเข้าไปใกล้ๆเเล้วนายจะชอบบ้างไหมละ [ยื่นหน้าเข้าไปทันที อย่างหงุดหงิด]
Hal Butlers: /ยืนลุ้น/
อัล: *ตกใจหน้าแดง ถอยออกนิดหน่อย* กะ ก็ มันคนละกรณีกันนี่ครับ นั่นผมสงสัย ไม่ใช่คุณหมอสงสัยนี่
เจรอน: นายยังถอยเลย [ยิ้มเบาๆ]
อัล: ถึงถอยผมก็ไม่ได้ผลักนี่ครับ อีกอย่างคุณหมอก็ไม่ได้สายตาสั้นแบบผมด้วย *ทำหน้ากวนๆ*
อัล: หรือคุณหมอสายตาสั้น น่าคิดนะ ใส่แว่นทำให้หน้าแก่สินะครับเลยไม่ไดใส่*ยังคงกวนต่อ*
เจรอน: หืม ฉันเคยใส่เเว่นนะ = =*! เเต่ทำเรซิกต่างหาก เลยไม่จำเป็นต้องใส่เเล้ว [มองคนที่กวนอารมณ์อย่างเคืองนิดๆ]
อัล: อ่อ ผมนึกออกแล้วรูปนั้น *แอบขำ*
เจรอน: รูป..............รูปอะไร [เริ่มตีสีหน้าจริงจัง]
อัล: รูปไหนกันน้า....... *น้ำเสียงกวนอารมณ์ที่สุด* แว่นนั่นน่ารักมากนะครับ เหมาะกับคุณหมอจริงๆ =3=!! *ยังคงทำหน้ากวนโอ๊ย*
เจรอน: อึก!!! ระ รูปอะไร ไม่เห็นจะเข้าใจ [หลบสายตายี่ยวนอีกฝ่าย]
อัล: ก็รูปนี้อะครับ *ใช้นิ้วคีบรูปถ่าย* น่ารักมากเลยน้า...จริงๆ*เอามือโบกรูปไปมาทำท่ายียวน*
เจรอน: อ่ะ !! นะนาย ไปเอามาได้ยังไง!! เอามาซะ [สาวเท้าเข้าไป พยายามเเย่งมา]
อัล: *ชูรูปจนสุดแขนอาศัยว่าสูงกว่า*ถ้าถึงก็เอาสิครับ *มือโบกรูปไปมา*
เจรอน: คิด ว่า ฉัน เป็น เด็ก หรือไง!! [ใช้กำปั้นกระเเทกท้องอีกฝ่าย กะเเรงให้เจ็บไม่มากนัก]
อัล: โอ๊ย แค๊กๆ*เอามือกุมท้อง ไอเล็กน้อย รูปหลุดออกจากมือ* คุณหมอต่อยเลยเหรอครับ ผมก็แค่....เอ่อ ผมผิดก็ได้ *ยังเอามือกุมท้อง*
เจรอน: [คว้ารูป เก็บใส่ในเสื้อข้างในทันที]
อัล: *เงียบแล้วเดินหลบไปนั่ง หันไปมองทางอื่น*
เจรอน: //....เรารุนเเรงไปไหมนะ//[ทำหน้าเป็นห่วงอีกฝ่าย]
เจรอน: เฮ้อ [ถอนหายใจก่อนจะเดินเข้าไปเงียบๆ เเล้วนั่งยองๆข้างๆ] ............ [มองอีกฝ่ายที่หันหน้าไปทางอื่น อย่างเงียบๆ]
อัล: *ยังคงเงียบแล้วมองไปทางอื่น*//คุณหมอใจร้ายจริงๆแฮะ ล้อเล่นก็ไม่ได้//*เอามือลูบท้องป้อยๆเพราะเจ็บ*
เจรอน: = = นี้.....มันเจ็บขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันว่าฉันกะเเรงเเล้วนะ
อัล: *เปิดเสื้อให้ดูรอย* ก็ดูเอาสิครับ *ถอนหายใจ**ทำหน้าโกรธนิด*
เจรอน: [........มองอย่างละเอียด] แดงๆ เดี๋ยวก็หาย [ลุกเเล้วหันหลังเดินออกไป] .........ขอโทษ <<พูดเสียงเบาๆ>>
อัล: เป็นแบบนี้ทุกทีเลย *บ่นพึมพำ* เดี๋ยวผมออกไปหาหมอคนอื่นแทนละกัน *ลุกออกจากโซฟาเอามือลูบท้องไปด้วย*
Hal Butlers: ...-----!! /ลากอัลคุงไว้/ ..จ ..จะไปไหนครับ??
อัล: *มองมือคุณแม่ที่ดึงแขน*ก็ออกไปหาหมอคนอื่นครับ คนที่จะรักษาแผลให้ไง *มองหน้าคุณหมอเจรอน* หมอที่นี่เค้าไม่รักษาผมแล้วครับ เดินไปโน่นแล้วเห็นมั้ย
Hal Butlers: ใจเย็นๆสิครับ คุณอัล /พยายามดึงไว้ต่อ/
อัล: /พยายามแกะมือคุณแม่ออกจากแขน/ เฮ้อ *ถอนหายใจ* //แน่นจริงแกะไม่ออกเลย มือคุณแม่ทำไมเหนียวขนาดนี้//
เจรอน: [เดินกลับมา พร้อมกล่องปฐมพยาบาล] ?? เเล้วนั้น จะไปไหน?
Hal Butlers: /ดึงให้อัลหันไปทางหมอ/ มาแล้ว นั่นไง /ขมวดคิ้วใส่/
เจรอน: [เดินเข้ามาใกล้ๆ ......นิ่งซักพัก ก่อนจะ กางเเขนออก ] ...... ต่อยฉันซิ....จะได้เจ๊าๆกัน
Hal Butlers: /คิด- แมนโคตร/
อัล: ผมไม่ทำอย่างงั้นหรอกครับ ความรุนแรงไม่เหมาะกับผม *มองหน้าคุณหมอเล็กน้อยแล้วพยายามจะเดินเลี่ยงไป*
Hal Butlers: ..../ยืนมองลูกชายเนือย/ ....--- ../คิด- ถ้าเราตัวใหญ่กว่านี่ จะจับมัดให้อยู่เฉยๆเลย../
เจรอน: [คว้าเเขนเอาไว้ เเบบไม่ได้ตั้งใจ] อ่ะ!! [พอรู้ตัว ก็บอนเเขนอีกฝ่ายออก]..... งั้น ก่อนจะไป ทายาก่อน
อัล: จะรักษาเหรอครับ *มองหน้าคุณหมอ* ไหนบอกว่ามันไม่เป็นอะไรไงครับปล่อยไว้อย่างนี้ก็ดีแล้วครับ เดี๋ยวก็หายไปเอง *ทำหน้าเนือยๆ และยืนเฉย*
Hal Butlers: /มองพ่อแง่แม่งอนไปมา/
เจรอน: ห๊า .... ใครพูด [ทำเสียงเบาๆ ก่อนะจเปลี่ยนเรื่องกลบ] อะเเอ่ม เอาเป็นว่า! ทายาเเก้ปวดกล้ามเนื้อก่อน .... ....
เจรอน: ........ ได้หรือเปล่า??
อัล: ก็ได้ครับ *ทำหน้าเซ็ง**มองดูว่าอีกฝ่ายจะว่าอะไรต่อ*
เจรอน: [เดินเข้ามา ก่อนจะ ถกเสื้ออีกฝ่ายขึ้นเล็กน้อย เเล้วค่อยๆบีบครีมลงไป ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเรียวลูบไล้ครีมสีขาวไปทั่วหน้าท้องอีกฝ่ายอย่างเบามือ]
Hal Butlers: /ไปหามุมนั่งพับโอริกามิเล่น รอทั้งคู่/ ... /คอยหันมาแอบมองตลอด/
อัล: //มือคุณหมอมันทำให้รู้สึกแปลกๆ//*หัวใจเต้นแรง**อยู่ๆก็หน้าแดงขึ้นมา*พะ พอแล้วครับ.
เจรอน: อ่ะ! เจ็บเหรอ? [หยุดมือ]
อัล: อะ เอ่อ ไม่ใช่แค่รู้สึกแปลกๆ *หน้าแดงซ่านไปหมด* ผมไม่เคยมีใครมาจับตัวแบบนี้ก็เลยแปลกๆ ครับคิดว่า *หัวใจเต้นแรงขึ้น*
เจรอน: [..................นั่งคิดประมวลผล] ..........=////=!! [เมื่อคิดได้จึงละมืออกมา] อะอ้อ เออนั้นซินะ ลืมไป ว่าให้นายทาเองก็ได้ อ่ะนี้ ยา [พูดเร็วๆ ก่อนจะยื่นหลอดยาให้อีกฝ่าย]
อัล: ขอบคุณครับ *รับหลอดยามาแล้วเอาทาเองเงียบๆ*//ทำไงดีหัวใจยังไม่หยุดเต้นเลย//*ทาไปมือสั่นไป*
เจรอน: [เลี่ยงบรรยากาศเเปลกๆ หันไปทางฮารุ ก่อนจะชะโงกดูว่าเด็กหนุ่มกำลังทำอะไร]
Hal Butlers: /นั่งพับกระดาษต่อ/ ...? /เหงยหน้ามายิ้มบางๆให้หมอ แอบขำเบาๆ แล้วพับกระดาษต่อ/
เจรอน: นั้น?? อะไร [มองอย่างสนใจเพราะไม่เคยเห็น]
อัล: /หันไปมองทางคุณแม่/*แล้วเดินไปหาคุณแม่บ้าง*สอนผมพับเจ้านั่นบ้างสิครับ
Hal Butlers: ประเทศผมเรียกว่า "โอริกามิ" ครับ /นั่งพับ/ เรียกง่ายๆว่า การพับกระดาษ /จับปลายกระดาษทั้งสองด้าน ดึงออกมาเป็น นกกระยาง/
อัล: ผมคิดมาตลอดเลยว่าเจ้านั่น *ชี้ไปที่กระดาษที่คุณแม่พับ* มันเรียก *นกกระเรียน*
เจรอน: [เบิกตา เเบบอเมซิ่ง] โอ้วว โอ้วว เป็นนกเเล้วเหรอ ได้ไงเนี่ย [<<<ฝรั่งอเมซิ่ง กร๊ากก]
อัล: *มองหน้าคุณหมอแบบดูถูกนิดๆ*//แค่นี้ก็ไม่เคยเห็น สงสัยไม่เคยอ่านหนังสือวัฒนธรรมญี่ปุ่น//ขำเบาๆ *ยกไหล่นิดๆ*
Hal Butlers: ก็พับๆ แล้วมันก็ออกมาเป็นอย่างที่เห็น /ยื่นนกกระดาษให้คุณหมอ/ ที่ระลึกครับ
อัล: *จ้องนกที่คุณแม่ให้คุณหมอแล้วเหลือบมองคุณหมอ*
Hal Butlers: /ตาใส ไม่รู้เรื่อง/
เจรอน: อ่ะจริงเหรอ! [ดีใจริงจัง] ฉันชอบนกมากเลย ขอบใจนะ ฮารุ
เจรอน: นามสกุลฉันเเปลว่าอีกานะ ก็เลยชอบนกไปเลย [หัวเราะเบาๆ]
Hal Butlers: ผมดีใจที่คุณชอบนะครับ /ยื่นให้/
เจรอน: [ล้วงเอาวิตามินซีขึ้นมาถุงเล็กๆถุงหนึ่ง ก่อนจะยื่นให้อีกฝ่าย] อ่ะ ฉันให้
Hal Butlers: "เรเวน" สินะครับ /สนใจ/
เจรอน: อ่านเเบบภาษาฝรั่งเศล ก็ รฺาวอง
อัล: *มองถุงวิตามินแล้วมองหน้าคุณหมอ ส่งสายตาแล้วของผมไม่มีหรือ?*
Hal Butlers: /มองวิตามินซี/ ....ข ...ขอบคุณครับ.. /รับมา แล้วทำหน้าอึน/ ..เห็นอย่างนี้ผมอายุ 18แล้วนะครับ..
เจรอน: [รู้สึกสายตาบ้างอย่าง เลยหันกลับไปมอง] ................เมื่อกี๊ นายว่าฉัน ฉันได้ยินนะเฟ้ย [ยิ้มเจี๊ยนๆ]
เจรอน: = =................... อ่า ระเหรออืมๆ [ไม่กล้าบอกว่า ตัวเองอมเล่นเป้นประจำ]
Hal Butlers: ราวอง? /ลองออกเสียง/ ออกเสียงลำบากจัง /ลิ้นไม่ชิ้นกับภาษาฝรั่งเศส/
อัล: หือ....ผมไปว่าตอนไหนครับ //เห่ย คิดในใจก็ดันรู้อีก// ไม่มีของผมบ้างเหรอ *มองหน้าส่งสายตาวิงวอน*
เจรอน: อะไร = = มองหน้าฉันเเบบนั้น วิตามินมันของ...ของเด็กๆทานกัน หัดรู้จักโตบ้าง
Hal Butlers: /มองๆถุงวิตามินซี แล้วหยิบมาอมเล่น/ ....---/ลองแลบลิ้นดูหน้ากระจก/ ...ส้มจริงๆด้วย..
เจรอน: [เจรอน : [ยื่นถุงวิตามินซีให้เเม่อัลคุง] ทานเเล้ว พักผ่อนเยอะๆนะครับ]
อัล: ผมก็ยังเด็กนะครับ ถ้าเทียบกับคุณหมอ *พูดเบาๆ*
Hal Butlers: /หันไปมองอัล/ ....../คิด- พอกันทั้งคู่เลยครับ../
เจรอน: อ้อ ครับใช้ ไม่เถียงเหรอ อายุสมองเด็กกว่าจริงๆ
Hal Butlers: พรืด---- //รีบอุดปากตัวเองไม่ให้หลุดขำ// ..------ /ลงไปทุบพื้นกลั้นขำ/
อัล: หืม..ก็จริงหล่ะครับ ผมอายุเพิ่งจะ 26 ก็ต้องอายุสมองน้อยกว่าคุณหมอที่อายุ เอิ่ม 36 อยู่แล้วแหละ *พูดเบาๆ*
เจรอน: .............ถ้าไม่พอใจ จะเลิกเป็นเพื่อนกันก็ได้นะ = =*
Hal Butlers: /พิงกำแพง ยืนอมวิตามินซีอยู่/ /มองทั้งคู่แล้วแอบขำ/
อัล: อ่า....พูดอย่างงั้นเลยเหรอครับ *ทำหน้าเศร้า* ผมมันปากเสียเองครับ ผมขอโทษคุณหมอนะครับ ที่คุณหมออายุ 36 แล้วครับ //พูดความจริงก็ไม่ได้สินะ =A=;;;//
Hal Butlers: ..---/แทบสำลักวิตามินซี/
อัล: (อัลมันกวนตีนขนาดแฮะวันนี้ไม่ไหว ความโมเอ้หาไปไหนลูก)
เจรอน: = = ................. [นิ่งเงียบ]
อัล: *เข้าไปใกล้ๆคุณหมอ* อยากให้ผมปลอบใจมั้ยครับ *เลิกคิ้วขึ้น*
Hal Butlers: /นั่งจ้อง+ลุ้นทั้งคู่/ ...ฮืม.... /เริ่มวิเคราะห์ใครจะเมะใครจะเคะ/
เจรอน: อ่ะ !! [หน้าเเดงเเป๋ด ก่อนจะถอยออกมาโดยสัญชาติญาณ] จะ จะทำอะไร !!=////=*
Hal Butlers: เคะ.. ..กว่าผมอีก.. /กุมขมับ/
Hal Butlers: ผมจะได้ลูกสะใภ้สินะ.. /เช็ดน้ำตา ทราบซึ้ง/
Hal Butlers: /เริ่มมองคุณหมอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป/ ปล่าวคับ /ยิ้มชิว/
อัล: *เดินเข้าไปใกล้อีกจนคุณหมอถอยไปติดกำแพง*ก็ทำอย่างงี้อะครับ *ผลักคุณหมอไปติดกำแพงอาศัยความสูงกว่า ก้มลงจูบคุณหมอเจรอน*
เจรอน: [หลบทันหวุดหวิด ก่อนจะเอาหัวโขกอีกฝ่าย คล้ายกับจะดับอารมณ์ร่างสูง]
เจรอน: จะ เจ้าบ้า [ด่าด้วยหน้าที่เเดงกร่ำ]
เจรอน: [ใจเต้นรั่ว ไม่รู้ด้วยความตกใจหรืออย่างอื่น]
Hal Butlers: /นั่งแกว่งขามองทั้งคู่ พลางอนวิตามินซีไปพลางๆ/
อัล: *เอามือกุมหัว*เจ็บนะครับ ก็ผมเห็นหน้าคุณหมอเรียกร้องว่าอยากให้ปลอบใจ *เอามือลูบบริเวณที่โดนโขกป้อยๆ*
เจรอน: ปลอบบ้านนายทำเเบบนี้หรือไง = =*! เเล้วก็ถอยไปได้เเล้ว [พยายามใช้มือดันอีกฝ่าย]
อัล: *ยอมถอยออกมา*//เพราะทำหน้าแบบนั้นหรอกนะ// ก็บ้านผมเค้าปลอบกันแบบนี้ *พูดไปเรื่อยแก้ตัว*
เจรอน: [ช้อนตามองเเบบเคืองๆ] คราวหลังกับฉันไม่ต้องเเล้วกัน เก็บไว้ทำกับคนอื่นเถอะ
อัล: อ่อ คุณหมออยากให้ผมไปจูบคนอื่นสินะครับ *ขำเบาๆมองหน้าอีกฝ่าย*
เจรอน: จูบกับใครมันก็เรื่องของนายนิน่า [มองทั้งสองคนอย่างไม่เข้าใจ ดูเหมือนจะสนุกกับอะไรบ้างอย่าง]
เจรอน: //ทำไมตอนเเรก มานิ่มๆนะ หรือจะหลอกให้เราตายใจ// [เริ่มระเเวง]
อัล: แต่ผมไม่อยากจูบใครมากกว่าคุณหมอครับ *ยิ้มหวาน*
อัล: (อา ในทวิสเค้าพิมพ์ไม่ออกอ่า สาธารณะเกิน)
Hal Butlers: /เลิกคิ้วมองอัล เพราะประโยคคุ้นหู/
เจรอน: เจรอน - อย่ามาเล่นบ้าๆน่า [ก้มหน้าหลบตา ก่อนจะเดินกลับห้องทำงาน]
Hal Butlers: ลูกสะใภ้สินะ =w= /ทำหน้าปลาบปลื้ม/
อัล: //กลัวว่าถ้าเรียกให้กลับมาหรือยียวนกวนประสาทกว่านี้ จะโดนต่อยอีก// ก็ผมพูดความจริงนี่ครับ *เอาเล็บมากัดเบาๆ*
เจรอน: บะ บุคลิก นายเปลี่ยนไปนะ [ซอยเท้าเร็วขึ้น]
Hal Butlers: ...ทั้งคู่นั่นแหละ /ทำปากแจ๊บๆวิตามินซีในปาก/
อัล: อ่า เอ่อ คงเป็นเพราะเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันแล้วไงครับ *พยายามหาเหตุผล* ปกติเพื่อนก็ต้องสนิทกันสิ *ยิ้มบางๆ*
เจรอน: [คิดในใจ]//เมื่อกี๊ฮารุยังดูใสๆอยู่เลย ๐_๐!//
เจรอน: [พยายามวิเคราะห์เหตุผล] .....คิดไม่ตกเฮะ เพื่อนฉันยังไม่ทำเเบบนี้ซักคน = =
Hal Butlers: /มองคุณหมอกลับ/ /คิด- ..ตอนนั้นยังเห็นเมะๆอยู่เลย ...ทำไม../
อัล: คุณไม่เคยมีเพื่อนเป็นอิตาลี่เหรอครับคุณหมอ ปกติเค้าเฟรนด์ลี่ทุกคน *หาเหตุผลไปเรื่อย*
เจรอน: มีซิ ยังไปนั่งดื่มอะไรด้วยกันอยู่เลย ปกติ คนอิตาลี เค้าเเสดงออกไมตรีด้วยการยิ้มอย่างเดียว = =
อัล: คุณหมอไม่รู้อะไร ผมเป็นอิตาลี่พิเศษนะครับ แต่พิเศษให้คุณหมอคนเดียวครับ *ยิ้มซื่อ*
เจรอน: ห๊ะ?! [ทำหน้าแดงๆเเบบไม่เข้าใจ] ฉะ ฉันไม่ต้องการ = =* [เดินเข้าห้อง ก่อนจะปิดประตู เเล้วทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ อยากเหน็ดเหนื่อย]
เจรอน: วุ่นวายไปหมดแล้ว [บ่นเบาๆอยู่คนเดียว]
Hal Butlers: /กระโดดลงมาจากเก้าอี้สังเกตการณ์/ ..วันนี้คุณอัลไปทานอะไรมาครับ?
อัล: เออ จริงสิ วันนี้ไปทานเสต๊กมาครับ ผมพักยกจากถักเสื้อแล้วออกไปครับ ลืมถามคุณหมอเลยเรื่อง ชอบแบบแขนยาวหรือเสื้อกั๊ก
อัล: *เดินไปเคาะห้องทำงานคุณหมอ*คุณหมอชอบเสื้อกั๊กหรือแขนยาวครับ
เจรอน: [นั่งคิดซักพัก] ........ กั๊ก [ไม่อยากให้อีกฝ่ายทำอะไรมากไปเลยตอบไปว่า กั๊ก]
อัล: แต่ผมถักแขนยาวไปแล้ว งั้นเอาทั้งสองแบบนะครับ *ยิ้ม*
เจรอน: //เเล้วจะถามทำกับข้าวอะไรละครับ!! = = *!!//
เจรอน: มีอะไรอีกหรือเปล่า? ฉันต้องทำงาน
อัล: มาสอนผมเย็บแผลบ้างสิครับ ผมอยากช่วยงานคุณหมอนะครับ *จริงใจ*
เจรอน: ก็เเค่เย็บเอง ... สอยเข็ม ฆ่าเชื้อ ใส่ยา เเล้วเย็บปิด ตัดไหม เเล้วทายาอีกรอบ เท่านั้นเอง [อธิบายผ่านประตู]
อัล: *หาอุปกรณ์ในห้อง*//ไม่มีอะไรลองเลยแฮะ เย็บแขนข้างซ้ายแทนละกันแลคล้ายของจริงดี//*พยายามเอาเข็มจิ้มแขนตัวเอง* โอ๊ย..แย่ละ...*มองเลือดกำลังไหลซิบๆ*
เจรอน: [เปิดประตูออกมาทันที] ทำ ทำอะไร = = *!!
อัล: ลองเย็บดูครับ *มือขวาค้างอยู่บนอากาศ เลือดไหลจากแขนซ้ายซิบๆ*
เจรอน: เฮ้อ [ถอนหายใจยาวๆ ก่อนจะตัดใจเดินเข้ามา] ตอบฉันหน่อย.... 5+10 ได้เท่าไร?
อัล: *คิด* แป๊บนะครับ เอ่อ 10010 หรือเปล่าครับ
เจรอน: โอเค ได้ข้อสงสัยเเล้ว ว่านายไม่เต็ม [เข้ามาคว้าเเขนด้านซ้ายของอีกฝ่าย ก่อนจะดึงฝีเข็มออก]
อัล: โอ๊ย มันเจ็บนะครับ *มองเข็มที่โดนดึง* เบาๆก็ได้ครับ ก็ผมหาอะไรลองเย็บไม่ได้นี่ *ตีหน้าซื่อ*
เจรอน: เสื้อผ้าก็ได้นิน่า [เหนื่อยจะสอน]
อัล: ก็เย็บแผลมันต้อง เนื้อสิครับ *จริงจัง* สัมผัสมันคล้ายของจริงที่สุดครับ //เพราะมันคือของจริงสินะ-อุย//
เจรอน: เเล้วเนื้อหมูที่ฉันเคยบอกให้นายไปทำมาให้ฉันดูละ?............อย่าบอกนะ ว่าลืม
อัล: ผมไปขอหมออัลลองเย็บแผลที่คลีนิคด้วยนะครับ *อวด* //แต่หมอไม่ให้เย็บกลัวไล่คนไข้ไปหมด//
เจรอน: สมควรอยู่ [พูดไม่รักษาน้ำใจ] ฟังนะ ฉันขอบคุณที่นายอยากจะช่วย เเต่การทำอะไรเเต่ละอย่าง มันต้องออกมาจากความตั้งใจจริงเเละรักที่จะทำ ยิ่งเป็นอะไรที่เกี่ยวกับคนเเล้ว นายควรต้องยิ่งระวัง เเต่ละครั้งที่รักษาทุกฝีเข็มที่เย็บลงไป คือความรับผิดชอบของเราที่มีต่อชีวิตของคนไข้
เจรอน: เพราะงั้น ฉันเลยให้นายเย็บคนอื่นเป็นเเบบทดลองไม่ได้ = =
อัล: ก็นั่นแหละครับ ผมก็คิดแบบนั้น เลยลองกับตัวเองนี่ไง *ทำหน้าเศร้า*
เจรอน: กับตัวเองเป็นอะไรที่โง่มากครับ [ยิ้มเหี้ยมใส่]
อัล: จะจริงเหรอครับ ก็ไม่ได้ทำให้ใครบาดเจ็บนี่ครับ นอกจากตัวเอง *ยิ้มแห้งๆ*
Hal Butlers: /เงยหน้าขึ้นมามองหมอ แล้วพยักหน้าถูกใจกับคำพูด/
เจรอน: [มองรอยยิ้มเเห้งๆนั้น ก่อนจะหลบสายตาไปทางอื่น]
ทำตัวเองเจ็บ เเล้วไม่คิดว่าจะมีคนที่เป็นห่วงหรือไง?
อัล: *ทำหน้าเศร้า* *แล้วก้มลงมองแผล* ผมขอโทษที่ทำอะไรโง่ๆไปอีกแล้วครับ
เจรอน: แผลเล็กเเค่นี้ ไม่ตายหรอก [เอาสำลีที่ชุปแฮลกอฮอลลูบแผล]
อัล: โอ๊ยย มันแสบบบ ....*ดึงแขนกลับตามรีเฟรคของร่างกาย*
เจรอน: ความรู้เสร้ม คนส่วนมากชอบเอาเเอลกอฮอลเช็ดแผล ซึ่งผิด ต้องเอาไว้เช็ดเชื้อโรครอบๆเเผล จำเอาไว้ละ [หัวเราะเบาๆ ก่อนจะเเปะปาสเตอร์ให้]
[30/7/2011 0:43:58] อัล: บ้านผมเค้าใช้เบตาดีนราดแผลเลย มันก็ไม่แสบนะครับ เอ....หรือแสบ (ไม่ค่อยเป็นแผลจำไม่ได้ แต่มาหาคุณหมอเจ็บตัวตลอด)
เจรอน: [๐ w ๐ มองนิ่งๆ] ท่าแผลสะอาดมันก็ไม่เเสบเท่าไรหรอก เเต่เมื่อกี๊ฉันจงใจแกล้งนายเล่น = = ตอนนั้น หน้านายมันน่าเอาเเอกอฮอลลูบแผลมากเลย
อัล: *มองหน้าคุณหมอขมวดคิ้ว*ทำไมหน้าผมถึงน่าแกล้งหล่ะครับ มันมีอะไรน่าแกล้งนักเหรอครับ *เอียงคอสงสัย*
เจรอน: ..............เปล่านิ ........ [ตอนนั้นเห็นอีกฝ่ายทำหน้าเศร้า เพราะไม่อยากเห็น เลยเเกล้งลูบแอลกอฮอลลงไปให้อีกฝ่ายเปลี่ยนสีหน้า ซึ่งได้ผลชะงัก]
อัล: ฮึ่ย แสบบ *พยายามดึงแขนออกมา* ไหนบอกว่าเค้าไม่เอาแอลกฮอล์เช็ดแผลตรงๆไงครับ
เจรอน: สอนไง พูดไปนายอาจจะลืม เลยทำให้ดู จะได้จำ
อัล: //สอนโคตรรุนแรงเลย//คงต้องทำให้เจ็บแล้วจำสินะคนอย่างผมเนี่ย *ทำหน้ามุ่ย*
เจรอน: ก็ 5+10 นายยังตอบไม่ได้เลยนิน่า = =
อัล: ผมตอบเป็นเลขฐานสองผิดเหรอ คุณหมอไม่ได้บอกว่า อยากให้ตอบแบบไหนนี่ ฐานสิบก็ได้ 15 ครับ *ตอบซื่อๆ*
เจรอน: = = ไม่ได้ให้หาค่าฐานสิบ ซักหน่อย เฮ้อ เอาเถอะ ก็ถือว่าสอนไปเเล้ว
อัล: ก็แค่เคยชินนี่ *บ่นเบาๆ*
เจรอน: ไม่ชินกับนายซักที บ่นต่อ*
อัล: ผมมันประหลาดสินะครับ เข้าสังคมไม่เก่ง เพื่อนวิศวะสาขาอื่น(อัลจบวิศวะคอม)ก็ว่าเนิร์ด *ถอนหายใจ* ผมเลยไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไงเวลา คุยกับคนอื่น อีกอย่าง...แฟนก็ไม่เคยมี *มองคุณหมออย่างจงใจ*
เจรอน: ไม่เห็นจะประหลาดเลย นายก็คือนาย เเค่พิเศษกว่าคนอื่น จนเข้ากับพวกเค้าไม่ได้ เเต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเป็นตัวประหลาดเสียหน่อย
เจรอน: อ้อ เเล้วเรื่องเเฟน ไม่มีก็ดีนะ คิดในเเง่ดี อย่างน้อย นายก็ไม่เคยเจ็บเพราะอกหัก
เจรอน: [ค่อยๆ ใช้ฝ่ามืออุ่น ลูบหัวร่างตรงหน้า]
อัล: เคยสิครับ เจ็บมาห้าวันเลยแหละ *บ่นเบาๆ* *สุขใจกับมือที่ลูบหัว*
เจรอน: = = เอะ? ใครเหรอ [ลดมือลง ก่อนจะทำลืมไปชั่วขณะ]
อัล: *มองหน้าอีกฝ่าย* ก็แถวๆนี้แหละครับ
เจรอน: ...........[มองหน้าอีกฝ่าย ก่อนจะเอามือขึ้นมาก่ายหน้าฝาก ซุกหน้าเเดงๆลงไป เเล้วเอยถาม] ละ เเล้วหายยังละ
อัล: *ชี้ไปที่หัวใจ*ก็ยังเจ็บนิดๆนะครับ เพราะเค้าอยากเป็นแค่เพื่อนที่ดี *ตีหน้าเศร้า และมองไปที่หน้าครึ่งล่างที่มีสีแดงนิดๆ*
เจรอน: [นิ่งๆ ไม่กล่าวคำใดออกมา ก่อนจะหันหลังหมายจะเดินกลับเข้าห้องทำงาน]
อัล: *จับข้อมือ* อย่าเพิ่งไปสิครับ *ก้มหน้า* ไม่อยากเปลี่ยนจากเพื่อนที่ดีเป็นอย่างอื่นเหรอครับ *พูดเบาๆ แต่ชัดเจน**หัวใจเต้นรัว*
เจรอน: อ่ะ ! [สะดุ้งเล็กน้อยกับเเรงที่ทาบเข้ามา ตรึงรั้งข้อมือของเค้าเอาไว้ ค่อยๆทวนคำถามในใจที่เต้นรัวไปมา ก่อนจะหน้าเเดงจัด ริมฝีปากสั่นเทาเอยคำตอบที่ยังไม่เเนใจออกไป] ฉะ ฉัน ยังไม่รู้
อัล: ผม ไม่ได้เร่งรัดอะไรคุณหมอหรอกนะครับ แต่ผมขอจองคุณหมอไว้ก่อนได้มั้ยครับ *พยายามจะเอาหน้าเข้าไปใกล้อีกฝ่าย* ผมถามก่อนถ้าผมทำอะไรแบบเมื่อกี๊ลงไปคุณหมอจะไม่ต่อยผมอีกนะครับ
เจรอน: ทำ ที่ถามเมื่อกี๊นะเหรอ? [ถอยใบหน้าออกมาเพียงเล็กน้อยให้พ้นลมหายใจอุ่นของอีกฝ่าย]
อัล: *ไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาติ**ก้มลงจูบริมฝีปากของคุณหมอ* ผมขอจองไว้นะครับ อย่าเอาไปให้ใครละครับ เพราะผู้ชายคนนี้ รักคุณหมอได้คนเดียว *ยิ้ม*
เจรอน: [สัมผัสนุ่มๆที่ทาบทามลงมาเมื่อครู่ ทำให้ใจสั่นคลออย่างไม่มั่นคง เจรอนเหม่อซักพักก่อนจะรู้สึกถึงความร้อนที่พุ่งพาดไปทั้วใบหน้า]
เจรอน: [เอาเเขนบังหน้าแดงๆเอาไว้ ก่อนจะเอยกลับ] จองอะไรของนาย จองที่ไหนเค้า....จูบ <<พูดเสียงเบา>> กันเหล่า
ติดตามตอนต่อไป
......แย่...Orz
